Repsol YPF

A osteopatía pon especial atención á relación entre a estrutura do corpo humano e a forma na que este funciona. Considera que moitos dos problemas de saúde son consecuencia dunha alteración na relación das diferentes partes do corpo e que é posible estimular a capacidade do organismo para “autorrepararse”. Por isto, esta técnica recorre a unha gran variedade de técnicas de manipulación que se lles aplican tanto aos tecidos brandos do corpo como ás articulacións e os ósos con especial incidencia na posta a punto do sistema musculo-esquelético e na mellora da circulación do sangue. 

Pero a importancia desta terapia é que non se limita só a tratar a lesión, senón que busca a orixe da mesma e vai máis alá dos síntomas antes de tratalos. Desta forma, un problema en cervicais pode ter a súa orixe nunha torcedura de nocello mal curada ou ben unha dor nas costas pode ser consecuencia dunha disfunción estomacal. 

Correcta estrutura corporal
Andrew Taylor Still, doutor e cirurxián norteamericano sentou as bases da osteopatía e fundou en 1892 a American School of Osteopathy en Missouri. Decatouse da importancia dunha correcta estrutura corporal para que a saúde fose perfecta e entendía o corpo e os distintos sistemas que o compoñen (circulatorio, respiratorio, musculo-esquelético...) como unha unidade na que todo está interrelacionado.

Hoxe en día, esta terapia alternativa está considerada como toda unha disciplina médica nos Estados Unidos. É unha técnica moi precisa que, ademais da habilidade do profesional que a imparte require, así mesmo, uns coñecementos profundos de anatomía, fisioloxía e das funcións do corpo humano.

O frío e as choivas invernais fan que as persoas que padecen problemas nos seus ósos sufran moito máis. Por outra parte, o sedentarismo, as malas posturas ou o estrés poden alterar os tecidos, mentres que a posición erguida do corpo predispón a padecer problemas, pola presión que exerce a gravidade na columna e nos discos intervertebrais, que actúan como amortecedores. 

Porén, a osteopatía pode adaptarse á idade e a morfoloxía do paciente e pódese aplicar non só en adultos senón tamén en bebés, nenos e incluso mulleres embarazadas, aplicando as técnicas en función de cada persoa. 

Neste sentido, a alternativa do osteópata pode axudar no tratamento de dores cervicais, lumbalxias, ciáticas, torticolis, contracturas, hemicranias, mareos ou vertixes. Tamén se utiliza no tratamento de doenzas relacionadas con outras articulacións, pinzamentos de nervios, luxacións, tendinite, problemas de ligamentos, etc. Se se presentan problemas dexenerativos como a artrose, a aplicación desta técnica achega unha considerable mellora á calidade de vida do paciente.  

En caso de padecer hernias cervicais, discais ou patoloxías de xeonllo, a osteopatía recoméndase como tratamento adicional para pospor e nalgúns casos incluso evitar unha intervención cirúrxica. 

Análise previa
Un dos principios da osteopatía é atopar a lesión, axustala e despois deixar pasar o tempo necesario para que o corpo se autorregule e se manifeste a autocuración. 

En base a esta idea, unha sesión de osteopatía divídese en diferentes fases. En primeiro lugar realízase unha exploración física exhaustiva, por medio de técnicas manuais, para identificar asimetrías e disfuncións no corpo. A continuación, compróbase o estado da musculatura do paciente, dos seus órganos viscerais e as súas articulacións, co fin de establecer o nivel de lesión dos mesmos ou se padece algunha falta de mobilidade. 

Por último, unha vez localizado a orixe dos problemas, realízase primeiro unha masaxe para eliminar a tensión dos tecidos brandos e despois trátase ao paciente coas técnicas máis axeitadas ao problema. A través de estarricamentos suaves e técnicas de mobilización, trabállase o corpo para crear as condicións perfectas que faciliten o proceso de curación. 

As técnicas viscerais (a osteopatía visceral), está enfocada a eliminar tensións nos tecidos das diferentes vísceras do abdome e do peito, que poden afectar á súa función ou provocar molestias noutras partes do corpo, mentres que as sacro-craniais traballan sobre o movemento do líquido cefalorraquídeo e as estruturas do cranio. 

As suaves técnicas funcionais empréganse para relaxar os tecidos, anulando os reflexos nerviosos que manteñen as tensións e bloqueos. As técnicas de tecidos brandos son estarricamentos rítmicos, con presión profunda e tracción que se usan na musculatura das costas para relaxar músculos hipertónicos e eliminar edemas. Poden realizarse tamén técnicas de alta velocidade, para recuperar o movemento total dunha articulación bloqueada e así normalizar os reflexos neurolóxicos. Empréganse normalmente na columna vertebral.