M. C. Barreiro (1995): A documentación notarial do concello de Noia (ss. XIV-XVI). Tese de doutoramento. Universidade de Santiago de Compostela [Glosario, pp. 155-456].
avoa auoa	subst.	subst. 'nai do pai ou da nai, antepasados'. Avoa, 19.14 (1398) " Ãdré de Cures, por parte de mỉa avoa Maior Fernandes de Nyne". Auoa, 6.7 (1373) " Tareija O[a]nes, mina auoa que ffoy"; 6.10. Auoas, 7.10 (1376) "que a mỉ perteeçẽ por parte (...) de mĩa madre et de meus auoos et auoas ẽna uilla de Ponte".

F. R. Tato Plaza (1986): Léxico do Libro de Actas do Concello de Santiago (1416-1422).Vol. I (Glosario A-D). Memoria de licenciatura. Universidade de Santiago de Compostela.
avoa	f.	s. f. Avoa, nai do pai ou da nai dunha persoa: "que por quanto Mayor Domingues, avoa de Johan Boo, clerigo do coro da Iglesia de Santiago" (398).

W. Mettmann (1972): Cantigas de Santa María de Afonso X, o Sábio. Vol. IV (Glossário). Coimbra: Universidade.
avoa	s. f.:	s. f.: avó: 221.20 E sa avoa y era, filla del Rei d'Ingraterra .

F. R. Tato Plaza (1999): Libro de notas de Álvaro Pérez, notario da terra de Rianxo e Postmarcos (1457). Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega [Glosario, pp. 237-711].
aboa avoa	f.	f. "Avoa, nai da nai ou do pai".
____		aboa (5): "por bos de mjña aboa, Marina Brãca" 964, 999, "eu, como neto e herdeyro legítimo / da dita Tareyia Martíns, mjña aboa, outorgo e coñosco que cõsjnto ẽno dito cõcãbeo" 2357, 2359, 2377; avoa (1): "mjña avoa Tareyia Martíns, moller / que foy de Pero Afonso do Caruallo" 2350.
____	____	Do lat. vg. aviŏla "avoíña", diminutivo de avia "avoa", e do que se xeraría o masculino, no canto de avŭlus, dim. do clásico avus (DCECH s.v. abuela). A procedencia deste étimo parece confirmala a documentación de formas intermedias do tipo auolo, auola (séc. X e XI, respectivamente), antecedentes de auoo, auoa, que se rexistran desde o XIII (Lorenzo Crónica s.v. auoa, auoo). Outros exemplos galegos de auoaa en 1262 e auoo en 1279 (Martínez Montederramo s.v.). En gal. mod. o masc. é avó, e o fem. avoa, con vocal maioritariamente aberta, aínda que tamén aparece pechada por analoxía co m.; en port. a forma fem. mod. é avó, con timbre aberto como resultado da crase vocálica, fronte ó masc. avô.