Ou, meu varón eminente Rodríguez, Ignacio Beis Silva, Sandra Beis Silva, Sandra González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna Ignacio Rodrigvez Ov meu varon Eminente Galego Ioseph Varela y Vasadre Fiestas Minervales, y aclamacion perpetua de las Musas, à la inmortal memoria de el Ilustrissimo, y Excelentissimo Señor D. Alonso de Fonseca El Grande, Arzobispo de Toledo, y de Santiago, por sv escvela, y vniversidad Santiago de Compostela Antonio Frayz 1697 22, 239 p. p. 52-55 Galego, Castelán, Latín

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1697 Galego Impresa Poesía culta Textos públicos Textos compilados
DE DON IGNACIO RODRIGVEZ ROMANZE GALLEGO
OV meu Varon Eminente, Ou Raudal do meu Fonseca Da nossa terra gran Padre, Gran Fillo da nossa terra. Camiñou dela correndo A cumbre por eminenza, Donde firmamento moble Nos fizo ver as Estrelas. Si por ben, mais non por mal Cando posto sempre en vela, Nos alumbrou lumioso No candieiro da Igresia. Aquí naceu, è foi forza No noso centro nacera, Que estrelas adonde han de ir, Sinon ò Campo da Estrela? Esto suposto, vejamos Quen mais obrigado queda, Si Fonseca à sua Madre, Si à ò seu Fillo, Compostela. Y en canto ò primeiro, digo, Que parece ser primeira A Madre Patria; por que, Coa Patria no ay contenda. Precrara cousa è morrer Por ela, è tamen enela, Logo è, porque estàn os fillos Obrigados por tal deuda. Mais, que aunque èl algun dereito abertamente tuvera, Atrauesandose a Madre, E moi ben, que ò fillo ceda. Fora desto si llè afeito Sempre tamañas finezas, Tamen achou, que è prodijo; Vnha gran correspondenza. E si non digao à pompa, A magestad, à grandeza, Que os fillos dambos Iacobos Fan en barrenar apressa. Das suaves dulzes augas Conque Ambrosias febeas Po las venas de Aganipe Passan à encender as venas. Desta sorte lle tributa Alfin memorias eternas, Agora vejan si à Madre Ten mais razon no que alega. Pero no ostante perdone A Patria nesta materia, Quela doulle ò nacimento, Y el doulle ò ser, conque alenta. Esta terra apareceu Arida na nosa esfera, E no mar purpurio, è rojo, Sin estorvo vnha vereda. A purpura deste Fillo E ò mar que fecunda, è rega A Madre arida, è esteril Bolvendo a Primaveira. Prantoulle à Vniversidade, Que è pasmo da misma cienza, Librouna con paso franco De rigurosas gavelas. Fundou Colejos insignes A donde ardentes centellas Luzen, alumbrando ò mundo Co ardor da suas letras. Son aquestos fundamentos De mais alta consequenza? Pois porque hemos de dudar Ca Patria obrigada esteja? Ela si que tuvo sorte E fortuna verdadeyra, Que èl, calquer terra obrigara, Nacera donde nacera. E si por regla, ò contrario, Din, que Praton firme assenta No ay regla sin essecion, Y el foi essecion da regla.