Grande loita de luceiros Gil Taboada, José Beis Silva, Sandra Beis Silva, Sandra González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna Ioseph Gil Taboada Grande loyta de luceyros Galego Ioseph Varela y Vasadre Fiestas Minervales, y aclamacion perpetua de las Musas, à la inmortal memoria de el Ilustrissimo, y Excelentissimo Señor D. Alonso de Fonseca El Grande, Arzobispo de Toledo, y de Santiago, por sv escvela, y vniversidad Santiago de Compostela Antonio Frayz 1697 22, 239 p. p. 40-43 Galego, Castelán, Latín

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1697 Galego Impresa Poesía culta Textos públicos Textos compilados
DEL PADRE Fr. IOSEPH GIL TABOADA,Lector de Artes en el conuento de San Francisco de Salamanca.
Llegò fuera de el termino de el Certamen, y por esso no se premiò en el lugar que merecia.
ROMANZE GALLEGO.
GRande loyta de Luceyros Ay na terra do patron Santo, que fillo do Trono Nas guerras sempre atronòu. Cinco Luceyros no menos Sopòn à vn Luceyro sò: Cinco à vn, è ser Galegos? No mo dà ò corazon. E que loytan sobre quen A quen mais alomeou. Vn contra cinco? Este si Que é Galego de naçon. O Luceyro sò nas armas Ven da Ciudà dos Perdòs Ven feyto vn perdòa vidas, Mais perdòa luces non. Os outros nas armas ven Do grand home que mitrou Fonte que deu mais rigueyros, Que ten gotas vn torbon. Ou luceyros (diz à Estrela, Facendo das luzes voz) Mirayme, mirayme ben, Verès quen vos arrolou. Eu vos faixey coma nenos, Queres queu non seja mor? Reparay quo voso lume Os meus peytos se criou Vos por Fonseca loytades; Home grandissimo foi, Mais seu non lle dera Estrela, Que fora dise Señor? Confesso que sodes grandes; Fonseca ò mundo pasmou; Pero seu non vos parira, Donde estuverades vos? O Gran Fonseca sacorde Do bò leyte que mamou: Vos calay, que por Santiago Que vos deyte à maldiçon. Calay pois, ou temei que Vos mate dun encontron, Que trago aqui prò enterro O sepulcro por quèn sò. Señora May (os Luceyros Din) vostede safrontou Sen causa, porque esta loyta Lla de dar mais relumbros. Dou à Fonseca Santiago Vida, Fonseca à honrou: Que è mais à honra que a vida O dixo hasta Ciceyron. Arrolouno essa Ciudà, Mais Fonseca à libertou. Pudo outra arrolalo? Si, Outro libertala? Non. Fillo, è Nay se dan o ser: Cal è mais dar entros dous? Nay o Fillo è natural: Fillo à Nay, admirazon. Nacendo o Sol da Mañàn, A Mañàn mais debe ao Sol, Que apartandolle as tinebras, Mais lle bolve que lle dou. Doulle à Ciudà ser de Fillo; Fonseca ser con aciòs: Vn natural, outro è libre: Pois què? ten comparazon? Ela o sustentou no berzo, Il escola lle fundou, Que è o sustento da alma: Pois cal sustento è millor? A honra toda dos fillos Nos Pais sempre resultou: Que mor honra da Mañàn, Que escedela ò fillo Sol? Ou Luceyros (diz à Estrela) Eu vos voto mil beyzós: Confesso queu mais lle debo; A Deus ca loyta finou.