Señores, eu ben quixera Guerrero Lasso de la Vega, José Beis Silva, Sandra Beis Silva, Sandra González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna Ioseph Gverrero Lasso de la Vega Señores eu ben quixera Galego Ioseph Varela y Vasadre Fiestas Minervales, y aclamacion perpetua de las Musas, à la inmortal memoria de el Ilustrissimo, y Excelentissimo Señor D. Alonso de Fonseca El Grande, Arzobispo de Toledo, y de Santiago, por sv escvela, y vniversidad Santiago de Compostela Antonio Frayz 1697 22, 239 p. p. 46-48 Galego, Castelán, Latín

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1697 Galego Impresa Poesía culta Textos públicos Textos compilados
DE DON IOSEPH GVERRERO LASSO DE LA Vega, Rector de Villauje. ROMANZE GALLEGO.
SEñores eu ben quixera Escriuir, pero non sey Nin o romance galego, Y è natural non saber. Seja o peor, è aprisa, Si por causo prace à fè, Que han de ser da miña mao As obras diste papel. A cabeça teño mala Dendes antantantier; E rezeo nestas copras Quey de dar algun traspè. Pero valla o que valer, Xesus, Maria, Xose, Empeza xa miña Musa Po lo Cristos Abece. O sigundo Assunto vou No seteno tono, è sey Que si acerto nos trina dos Ei de cantar muito è ben. Vnhas debedas, è dudas Seme propon, para que Desfaga; mais no me obrigo A facer, nin desfacer. A duda è si Don Afonso Debe à Santiago, ou si è què Santiago lle debe, è todo Seique serà vn si è no è. Que me meto nas questios De debedas, cando ay quen Con poucas letras Poeta Querrà dar seu parecer? Con cordanzas de escrituras Eyqui non han de valer, Que en contratos do cariño, Solo o amor pode dar fe. Mais adonde van catorze Pregos, iràn desaseis, Concruiase o preito a proba, E despois eu falarey. He Santiago sua Patria, Que outra non pudera ser: Esto poño por notabre; porque he notabre esta ley. Despois de Deus à Santiago Deue don Afonso a Fè, Canto pode deuer deue Quen mais non pode deuer. Criarono è creceu tanto, Que veu estar par do Rey Don (en tiempo emperatiuo) Fernando, è Doña Sabèl. Anque fundou as Escolas, E fixo Colexos tres, Con outro de Salamanca En elo ay moito que ver. Po las dotazòs, que fixo Quedou obrigado, y è ben Se conoza obrigazon, Pues foi solo por querer. Deixou casas, è facenda, Y o Patrimonio tamèn, E lle dera à vida, mais Fora esso à mais non poder. Do dito pois me parece (Bolvendo à lèr o Cartèl Que à Santiago Don Afonso Non quedou nada à deber. Il deu todo canto tuvo, E eu pido, que me den Se algo merezo por mal, Que llo tomarey por bèn. Pois il deu mais, que lle deron, Debe Santiago. Con que Iste è ò fallo, è serà Por sempre xamais amen. Assi señores, eu teña Fruito da orazon, por que Si anda o Romance as vinte, Sinal è que ten bos pès.