Verdusido, Verdusido Cernadas y Castro, Diego Antonio Beis Silva, Sandra Beis Silva, Sandra González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna Diego Antonio Cernadas y Castro, cura de Fruíme En elogio del Ilustrísimo señor Garrido, Obispo de Córdoba, natural del Lugar del Berdusido en el Reyno de Galicia Galego Diego Antonio Cernadas y Castro, cura de Fruíme Obras en prosa y verso del cura de Fruime D. Diego Antonio Cernadas y Castro, natural de Santiago de Galicia Madrid Joachin Ibarra, impresor de camara de S.M. 1778 XIV, 423 p. vol. I, p. 322-323 Galego, Castelán, Latín

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1772ca Galego Impresa Poesía culta Textos públicos Textos compilados
En elogio del Ilustrísimo señor Garrido, Obispo de Córdoba, natural del Lugar de Berdusido en el Reyno de Galicia.
Copla gallega vulgar de las què en aquel idioma se llaman cantigas.
Berdusido, Berdusido, con todos teus arredores, non te chames Berdusido, chamate xardin de frores.
GLOSA.
Berdusido, anque un lugar fuche sempre de proveito, hoxe con mellor dereito te podes d’eso alabar: moito che ten, que envexar as terras de este partido, pois un fillo teu querido un ser tan novo che dá, que non parece, que é xá Berdusido, Berdusido. ¿Canto outras terras, que vés, que dan bó trigo, é bó millo, darian por tér un fillo, Garrido, como ti tés? excusas mais corrachés, é xoéles, para póres, raya entre as terras mellores, porque ningunhá acharás tan guapa, coma hoxe estás, con todos teus arredores. Tendo pois, por fillo un home de tan gran merecemento, ó seu nobre nacemento basta para darche nome: xá ninguen ná boca tome, que non és moi conecido lugar, pois si ó teu Garrido fruxe do teu terrón é, non hay razon para qué non te chames Berdusido. Eu vexo, que ese siñor é das vertús un tesouro, é Garrido, como un ouro, é de Galicia unha fror: ténlle ós probes moito amor, é moi sabio entre os Doutores, é un Bispo dos mellores; é pois no terruño teu tal ramallete nacéu chamate xardin de frores.