Romance ao cura de Fruíme Isla y Losada, María Francisca Beis Silva, Sandra González Seoane, Ernesto González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna España Madrid Maria Francisca de Isla y Losada Romanze escrito por mi señora Doña Maria Francisca de Isla y Losada al Señor Abad de Fruime Galego Galego Papel

Texto a unha soa columna

O presenta algunhas correccións sobrescritas ou na sobreliña dunha segunda man

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1775 Galego Manuscrita Poesía culta Textos semipúblicos Textos autónomos
Romanze escrito pr mi sra Da Maria Franca de Isla y Losada al Sor Abad de Fruime
Ôu mèu Crego? Seicaq' qués, que eu vote alengoa â paseàr? Catao ben, e despois non che pese, ò que ágora fás. Se contra toda concencia pensache de min tàn màl, e estou quixòsa, ¿por que ti non me has ti de aloumiñar? Seique hè por que aló non vòlva ávèrbos de Balandran? ai dá puxja! cq'a terriña ébvos para cubizár. An que me trataches bén si'ávesita non pagàs dou ò demo pè ala poño nin me alembro de vòs màis. Que' èu, anque ben vós quero coma si forades rapàz tamen vos esquenzerei, como dea en enteimar. Dime algùnha còusa dòce como habes doito, étcatá, que assi así no no faguzèdes, me escatìmo, évelo hàs. Ven sabedes, vaiche vbòa! como estas cousas se fàn, è madia tendes, senon eu êime de encabujxar. Sospeito, polo que vejxo non quès amiña amistà, fas ben, mais escom'así outra coma'ela nonna'achás, Deixame estàr à meu cabo layandome do meu mal, que abo fèllas farto teño; grasias aDioeus, que mo dà! Dòncheme tànto as sofràxes ô Peito, è aínda màis, que de dia, nin de nòite eu nunca podo acougàr. Teño moitos calafrios, á quentura ben detràs, receo, si hè ò mal catìbo, Dios che me'arrede detàl. Sòs mentes en Dioeus do Céo, agarimo podo achàr, pois cuitadiña de min; xajá non teño Pay, nin Nay! Estouche feita un Cadlabre, èas vagoas dos ôllos cán à cantos me ben no Leyto: aÿ miña Virgxen da Paz! Sestanno d'esta non dòu de costas vos ofrezo dir alà (pois còas dores relouco) por si remedio me dàs. Polo fio d'unha roca ó estagamo seme vbay, é cortafeira coideiche que acababa de finar. Anque à prea non hègrande si ca si, ò sacristan disque à pestàna do figado se lle hiba alegrando xàjá. Ô conto'hè, si enturra n'eso Dioeus me libre das suas mánss, que'anque eu non queira, na Coba de chantarme heche capàz. Ahi vay esa limosniña esmoliña pa'rá à virxen à empregà que che lla dou de boa mentes; ¡cantè quen poidera mais! Eu són unha probe viuda mal pocado de min! aÿ! que esta remembranza sò me fay decote choràr. Nosa Señora ben sabe ó tamaño deeste màl, pois con oubilo na Igrèxa (sos mentes) ó sinteu xà. Tamen vbay ese tabacoeque meu velliño, pois fungàs que cada grao de èl gorenta, con eso as fremas sairàn. Virèés acò meu Dieguiño cando ò tempo milloràr, porqe si escorrega á Besta è esbarroufàs, alabay. Ay XJesús! miña XJoiña! non falemos nesto mais, que dá grima sò o pensalo, Dioeus vos garde bòo é san. Santiago. Febreiro doce Aÿ! que non sey que me dà, que me esfraquezo detodo, ènon podo vafexàr.