Pranto da frota por unha ninfa galega Feijoo y Montenegro, Benito Jerónimo Xoubanova Montero, Florentina Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2017

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna España Pontevedra Biblioteca da familia Millán Ocios poéticos del Illmo. Sr. Dn. Benito Gerónimo Feijoo, benedictino pp. 191-194 Anónimo Llanto de la Flota pr. una Nimpha Gallega Galego Galego, castelán Papel 300 páxinas 20,6 14,1

O volume está composto por dúas páxinas de garda, tres páxinas que conteñen unha táboa co índice a dúas columnas, unha páxina co ex-libris de Bonifacio González. A compilación poética está formada por cadernos de 16 páxinas. Na primeira páxina do primeiro caderno figuran o título e un poema a Feijoo; a seguir unha folla intercalada co retrato de Feijoo e unha dedicatoria. Despois do último caderno (páxinas 269-284), engádense unhas follas adicionais.

Páxinas numeradas a partir do inicio da serie de poemas copiados. A numeración queda interrompida na páxina 282.

Boa

Texto a unha soa columna

Encadernación en pergameo

O volume foi composto posiblemente no mosteiro de San Salvador de Lérez, onde o superior do convento ordenou recompilar os ocios poéticos do padre Feijoo.

O manuscrito permaneceu no mosteiro de Lérez ata a desamortización (1835), cando pasa a mans de frei Bonifacio González, que o leva consigo a Perdecanai, onde exerce como párroco desde 1857 ata a súa morte en 1891. A volume pasa a mans da súa ama, que o vende a Francisco Meléndez Polo, e este á súa vez, en 1901, a Justo E. Areal. Este entrégallo ao editor pontevedrés José Millán, que o incorpora á súa biblioteca particular.

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1702 Galego Manuscrita Poesía culta Textos semipúblicos Textos compilados
Llanto de la Flota pr una Nympha Gallega.
Quintillas.
Pois que sempre algun Malsin tacha â miña boa ley, deyxeme chorar sin fin desgracias, con q nacin, na lengua, en q me criey. Querenme fingir culpada, en que â frota se perdeu; por que con pena dobrada ela ardia, è eu tisnada duas perdas chorey eu. O peyto ô dor me traspasa, vendo â miña sorte dura, que una vez, que tan sin tassa veu riqueza â miña cassa, veu por miña desventura. Din, q non quixen facer nada à os Ingreses q entraron; eu ben quixen parecer; mais como puden vencer à quen non ver me deyxaron? Tuveronme, âô ilos ver, pressa, donde non podia, nin pelexar, nin fuxir: si me deyxàran sair, Deus ten dito ô que seria. Non sei quen contra dereyto con sinran ben atroces me culpan; mais xa sospeyto, que aquel, q ten peor Preyto, he quen visto da mais voces. Todo ô mundo me he testigo canto chorey, è sentin, cando estava pressa en Vigo, vendo solto ô enemigo, è verme encerrada à min. Chorey â o ver à aArmada do Ingres, que havian saido, vendo de gente malvada à miña terra pissada, è â todo ô ceo ofendido. Chorei â o ver pelexar tanto Frances de importancia, que valia, â o meu ollar, cada home pr un par, anque ô par fosse de Francia. Moytos, que ali pereceron, mellor, que nos na contenda, quedaron, anque morreron; eles â vida perderon, nos â honra, è â facenda. Chorey, cando vin defora ganadas as vaterias, è ainda ô bronce de las chora, vendo perder nuna hora traballo de moytos dias. Chorey, cando vin forzada â cadèa feyta pezas: ela era ben fabricada; mas ha de ser ben dobrada porta, que garda riquezas. Mais lagrimas derramey, cando â frota se queymou: mirey, mais nada mirey, pr que ô mouto, que chorey, ambos ollos me cegou. Mirey as Naves arder, vin volto en volcan o mar, lume na agua nadar encender, homes no ayre correr, leños no fogo nadar. Todo este daño causou nun momento ô enemigo: fe de todo ahgora dou, que ô Principe me chamou, no mais que por ser testigo.