Ilustrísimo Cabido (AC) Cernadas y Castro, Diego Antonio Xoubanova Montero, Florentina Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2018

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna España Biblioteca particular fols. 39r-40r Diego Antonio Cernadas y Castro, cura de Fruíme As Panadeiras da Porta Faxeira regalaron à ama do Crego con unha cantiga, qe compuxeron de repente, unha tarde de foliada Galego Galego, castelán Papel 114 fols.

O manuscrito, formado por pregos cosidos, carece de numeración correlativa, aínda que algúnha das composicións si ten numeración específica.

Boa

Texto a unha soa columna

Autógrafo.

Manuscrito autógrafo de Fuíme, pasou tras a súa morte a mans de Manuel Patiño Ulloa. Actualmente, nunha biblioteca privada da cidade da Coruña.

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1753ca Galego Manuscrita Poesía culta Textos semipúblicos Textos compilados
As Panadeiras da Porta Faxeira regalaron à ama do Crego con unha Cantiga, q̄ conpuxeron de repente, unha tarde de foliada, en que pasava por alá moita señoria; è hè como se sigue.
Illustrisimo Cavildo mandarà comprar as crivas, que ò santo Apostol llè deu ò Fol, è mais a fariña.
Retornalla â Ama, agradezida co os reditos de esta.
Glosa
Con canto fay, è ten feito para por â casa en modo ò Cauildo, ainda de con todo non ten un fol deproveito: como lle nòn veyo jeito, por gran lastima llo tildo, è assi a dezirvos me humildo, (è auesme deperdonar) ò fol se hà de gouernar Illmô. Cauildo. Como eu sòu ama, aunq̄. tonta sei mui ben, o que se pasa è quê sè perde unha casa, si non ay còs Foles gran conta: ben sei que vos dan afrenta señor, cousas tan cativas, eassi, pois entendo as bribas xà que alimpalas conven, en compondome ò fol bèn, mandarà comprar as crivas. A quèn tèn ò seu grao mundo, si un Fole llo bòta aperder, serà capaz de ò facer andar cun flol polo mundo: este è un daño moi profundo, con que asi, meu señor, ou! si o fol se desgouernou, atemo su señorìa, ènon perda a regalia que o santo Apostol lle dou. Ensendo os Foles singelos, si adubados bèn nò estan non valen branca de pan, è perdense hasta òs farelos: coide pois de compoñerlos su señoria afee miña, è esso canto mais ajiña, que si remedio lle dà ainda se aproveitarà ô Fol, è mais à fariña.