Eu non pensei, meu Farruco Cernadas y Castro, Diego Antonio Xoubanova Montero, Florentina Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2018

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna España Santiago de Compostela Biblioteca Xeral, Universidade de Santiago de Compostela Manuscritos ms. 631 Décimas y Romances fols 18r-19r (vol. II) Diego Antonio Cernadas y Castro, cura de Fruíme Estando enfermo el Autor segunda vez dela Garganta, escrivio los Dias desu Santo al Sr Dn Andres de Gondar por medio de un paje suio Galego, castelán Galego, castelán Papel 210 fols. (volume I) + 110 fols. (vol. II)

Follas deterioradas nos bordos

Texto a unha columna

Varias mans. Algúns textos autógrafos, e varios deles asinados.

Pergameo

Volumes adquiridos pola Universidade de Santiago de Compostela ao libreiro Xesús Couceiro en 1995.

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1775a Galego Manuscrita Poesía culta Textos semipúblicos Textos compilados
Estando enfermo el Autor segunda vez dela Garganta, escrivio los Dias desu Santo al Sr Dn Andres de Gondar por medio de un paje suio.

Decimas

Eu non pensei, meu Farruco, polo que bos xa sabes, chegar a este Sn Andres, nin oir mais outro cuco: cobrar, quixo o seu trabuco de min coas suas gadañas a morte, mais aunque estrañas boltas medou polas gorxas, gardeime das malas mañas, saquei os pes dàs alforxas. Nas suas estramonias, quixen ò corpo furtarlle, por non morrerme sin darlle, ào meu Patron os seus días: entre as miñas agonias aunque chorava os meus danos, decia entre desengaños mais que eu morra, pois queres, señor, pero ao meu Andres gardaimo por moitos anos. Gardaimo de adulazons dos que obran polos seus fins, gardaimo de mas latins e peores cicerons: que nin lleban ninlleben, e pois para facer ben el ten tanta caridade gardemo de infirmidade, ede todo mal amen. Esto pois que o meu amor no meu peito rebolvia si estonzes beno decia aora o digo mellor: decimelle ao meu señor, queos seus dias festexados sin ansias, esin cuidados goze como eu para min ápetezo, ou como din que a moitos, e millorados. Dixerallo de outro modo, mal pocado, mal preveño que dandolle canto teño ainda assi dou a Dios todo: eu dígollo como podo en ese pobre dibuxo enque a Virxen lle propuxo o meu novo pensamento que mo garde moi contento e saniño, como un buxo.