Eu non pensei, meu Farruco Cernadas y Castro, Diego Antonio Xoubanova Montero, Florentina Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto González Seoane, Ernesto Caamaño, Laura Álvarez, Rosario González Seoane, Ernesto Ministerio de Economía y Competitividad (FFI2013-47589-P) Instituto da Lingua Galega Santiago de Compostela 2018

Distribuído baixo Creative Commons Attribution Non-Commercial 3.0 Unported License

Gondomar. Corpus dixital de textos galegos da Idade Moderna España Santiago de Compostela Biblioteca Xeral, Universidade de Santiago de Compostela Manuscritos ms. 631 Décimas y Romances fols. 81r-82r (vol. II) Diego Antonio Cernadas y Castro, cura de Fruíme Estando enfermo el Autor segunda vez de la Garganta, escrive los dias de su Santo al Sor. don Andres de Gondar, por medio de un Page Suyo Galego, castelán Galego, castelán Papel 210 fols. (volume I) + 110 fols. (vol. II)

Follas deterioradas nos bordos

Texto a unha columna

Varias mans. Algúns textos autógrafos, e varios deles asinados.

Pergameo

Volumes adquiridos pola Universidade de Santiago de Compostela ao libreiro Xesús Couceiro en 1995.

Ofrécese unha transcrición conservadora do texto, que mantén grafías, puntuación e separación de palabras orixinais, e unha edición interpretativa, que regulariza e moderniza estes aspectos cando non teñen relevancia lingüística.

1775a Galego Manuscrita Poesía culta Textos semipúblicos Textos compilados
Estando enfermo el Autor segunda vez de la Garganta, escrive los dias de su Santo al Sor. dn Andres de Gondar, por medio de un Page Suyo

Decimas
Eu non pensei, meu Farruco, po lo que vòs xa saves, chegar à este Sn Andres, nin oir mais outro cuco: cobrar quixo ò seu trabuco de min coas suas gadañas a Morte, mais aunque estrañas boltas medou po las gorxas, gardeime das malas mañas, saquei os pes das Alforxas. Das suas extramonias, quixen ô corpo furtarlle, por non morrerme sin darlle, à o meu Patron os seus dias: entre as miñas agonias aunque chorava os meus danos, decia entre desengaños mais que eu morra, pois queres, señor, pero â o meu Andres gardaimo por moitos anos. Gardaimo de adulazons dos que obran po los seus fins, gardaimo de mas Latins ê peores Cicerons: metense estes en questions que nin llevan lle van nin llebven lle vén, ê pois para facer ben el ten tanta caridade, gardemo de infirmidade, e de todo mal Amen. Esto pois que o meu amor no meu peito rebolbia si entonces ben ò decia a ora o digo mellor: decimelle a o meu señor, que os seus dias festexados sin ansias, e sin cuidados goze como eu para min apetezo, ou como din que a moitos, e millorados. Dixerallo de outro modo, mal pocado, mal preveño que dandolle canto teño ainda asi dou à Dios todo: eu digollo como podo en ese pobre dibuxo en que avirxen lle propuxo ò meu nobo pensamento que mo garde moy contento e sa niño, como un buxo.