Romance bilingüe

Dejemos los cumplimientos, Dilectissima Catanla, porque es entre las del Mundo la cosa que mas me enfada. Hablarete, pues con voces caseras, humildes, llanas, pues tengo por fulleria la cultilatiniparla. Ya sabes que muchos años hai, que mi Musa aldeana anda a celebrar tus dias con su Pandero y sonaxas. No usa de otros Instrumentos, porque en toda esta montaña ni aun las xacaras es facil ponerlas ala Guitarra. No se conocen violines, ni se sabe lo que es Harpa, ni se han metido jamas con los Minuetes en Danzas. Tienen por Algaravia las Arietas Italianas, ni ay Musica que les suene mejor que su Talalala. Con este rivete que es desus Cantigas la franxa desus oficios le dán ala expresion mucha gala. Hoi pues mi Musa Gallega habla en su lengua Paysana, que es para decir amores mas propia que las extrañas. Oiela con feè, y no sea que desentendida te hagas, que la entenderas mui bien si es que me lees el Alma. Fuera de que si el Sentido de algunas vozes no alcanzas, oi tendras en tu cortejo de interpretes abundancia. Pues tantos Gallegos se honrra, que saben como es tu gracia, irán para mercecerla, atentos a celebrarla. Y bien ala Puerta esta un Arcos que en la elegancia de mi nativo dialecto ni un Ciceron le abentaja. Mas ya para mi designio bà mui prolija esta salva: pongole punto ala arenga y vaia de Foliada. Cantigas Gallegas Catuxiña, Catuxiña querida da miña Alma, Dios che dè por muitos anos os dias dà tua santa... Talalàla etca. Miña santa Cataliña, Martel, è virxe sobrana botaille á vosa Beizón a unha tan boa afillada. Pois sempre foi boa Moza, é aunque xà non è rapaza, aìnda parece unha nena, que non ten pelo de barba. Pois foi sempre garridiña, coida de conservàla, frolida, como unha Rosa, fresquiña como unhas natas. Dadlle tamen á o seu Home paz, saud, è vida larga, libre dàs murrias, que as vezes ô sembrante lle avinagran. É cando èl se encabuxàre, non lle diga èla palabra que si èl non ten bòas pulgas estas calando se matan. Mais faced que èl viva moito, pois si èl antes que èla vaca, se berá perdida à probe coos pertendentes à praza. Que á feixes os aberia, porque aunque vai algo andada, ainda con todo èso està para romper unhas mangas. Por que ten garbo no talle, ten à testa lisa, è franca, ten os òllos, coma estrelas, è moita gracia na fala. È Siñora moi prudente, de un gran governo de Casa, è anque en Madril Damas sobran tan boas como èla, hay raras. Con que si à visen viuda, santo Dios! sobre pillala, andarian à moquetes Pitimetres, è Garnachas. É asi gardademos ambos, hasta que de vellos caian, è n'un mesmo dia dèn às ultimas boqueadas. Que èn ambos fora fertuna, pois con eso se libraban de chorar un pó lo Òutro é de tèr medo entre às Mantas. Un Fillo, que ten Cadete, libradello dàs mas fadas, facendo que n'as vertudes en todo a seus Pais lle saia. Para que ò Rey, que Dios garde vendo às suas circunstancias, lle consigne logo un soldo grande na primeira prana. É para que n'os seus dias à miña Catuxa falla ningunha tope n'as xentes dà sùa familia honrrada. Vivalle àsu Hirmaniña, á que tènde hermosa a fama co ò seu Canet, que à venera è ò fillo que en Roma Campa. Vivalle àsua xuiciosa amable Tia Da Ana, co ò seu Agrar, quelle fahi nos Hovos Reyes á salva. Vivalle ásua sobriña que è de nobre xente branca, ainda despois que dè un golpe de amores sepuxo Parda. E vivanlle èn fin aqueles, que atentos á sirven, è aman. verbo gracia, Seixas, Vazquez, è outros dà mesma litamia. Vive èn fin, miña Catuxa, hastra que despois de farta de bòa vida n'a terra, à te'la n'o ceo vaias. Esto che rogo catuxa: perdoname ô Talalàla. è manda à este teu rendido vello, ô das xingibas rasas. Posdata Hoi ala Garibaldo presente tengo, que como es tu Tocaia es dia de eso. Si la bès, dila que oy se me acuerda, como todos los dias.