embellecer
v.
enfeitar
ES III Niñas de las cercanas aldeas, lirios silvestres que crecéis felices al abrigo de vuestra humildad: si en la mañana del santo Patrono de estos lugares, al bajar al valle de Montagut a coger tréboles y margaritas con que embellecer su retablo, venciendo el temor que os inspira el sombrío monasterio que se alza en sus peñas, habéis penetrado en su claustro mudo y desierto para vagar entre sus abandonadas tumbas, a cuyos bordes crecen las margaritas más dobles y los jacintos más azules, oídme.
GL III Nenas das veciñas aldeas, lirios silvestres que medrades ledos ao agarimo da vosa humildade: se na mañá do santo patrón destes lugares, ao baixar ao val de Montagut a coller trevos e margaridas con que enfeitar o seu retablo, vencendo o temor que vos inspira o avesedo mosteiro que se alza entre as súas penas, penetrastes no seu claustro mudo e deserto para vagar entre as súas abandonadas tumbas, no bordo das cales medran as margaridas máis nobres e os xacintos máis azuis, oídeme.
Fonte: CRD (4)
embelecer
ES En los huertos y en los jardines, cuyos senderos no hollaban hacía muchos años las plantas de los religiosos, la vegetación, abandonada a sí misma, desplegaba todas sus galas, sin temor de que la mano del hombre la mutilase, creyendo embellecerla.
GL Nos hortos e nos xardíns, os carreiros dos cales non tripaban había moitos anos as pegadas dos relixiosos, a vexetación, de seu abandonada, despregaba todos os seus adobíos, sen temor de que a man do home a mutilara, crendo embelecela.
Fonte: RAY (24)
|